---
title: ใครเป็นคนกำหนดเกรดเนื้อวัว? มาตรฐานสี่ระบบของสหรัฐฯ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย และจีน วัดคนละเรื่องกัน
url: https://joelin.cc/th/p/9796
source: https://joelin.cc/th/p/9796
lang: th
pubDate: '2026-10-28'
date_modified: '2026-10-28'
description: USDA Prime, คะแนน MB ของออสเตรเลีย และ A5 ของญี่ปุ่นในตู้แช่ Costco ดูเหมือนขีดบนไม้บรรทัดอันเดียวกัน แต่จริง ๆ เป็นมาตรฐานสี่ระบบที่ใช้ร่วมกันไม่ได้ สหรัฐฯ วัดไขมันแทรกคูณความแก่ทางสรีระ ตัว A ของญี่ปุ่นคือผลผลิตเนื้อ MSA ของออสเตรเลียทำนายคุณภาพการกินของ 39 ชิ้นส่วน และมาตรฐานแห่งชาติใหม่ของจีนปี 2026 แยกเป็นสองแกน แบบเนื้อแดงกับแบบมีไขมันแทรก ระหว่างหน่วยงานทางการไม่มีตารางแปลงค่า
schema_type: BlogPosting
author: joe
entity_ids:
author: https://me.joelin.cc/#joe
ai_role: ai_only
translation_assistant: caddy
ai_credit: 'แปลและเรียบเรียงโดยใช้ AI ช่วย: Caddy (AI)'
faq:
- q: A5, Prime, MB9 อันไหนเกรดสูงที่สุด?
a: คำถามนี้ไม่มีคำตอบ เพราะทั้งสามไม่ได้อยู่บนไม้บรรทัดเดียวกัน ใน A5 ของญี่ปุ่น ตัว A วัดผลผลิตเนื้อ ส่วน 5 คือผลของการยึดข้อที่ต่ำสุดในคุณภาพเนื้อ 4 ข้อ Prime ของสหรัฐฯ ตัดสินจากไขมันแทรกไขว้กับความแก่ทางสรีระ ส่วน MB9 ของออสเตรเลียคือคะแนนปริมาณไขมันแทรกของ AUS-MEAT กระทรวงเกษตรสหรัฐฯ, Japan Meat Grading Association (JMGA) และ AUS-MEAT กับ MSA ของออสเตรเลีย ไม่เคยประกาศตารางเทียบข้ามประเทศใด ๆ ตารางเทียบที่เห็นในตลาดล้วนเป็นการเปรียบเทียบของภาคเอกชน
- q: ทำไมแต่ละประเทศไม่ตั้งมาตรฐานจัดเกรดเนื้อวัวร่วมกันไปเลย?
a: เพราะมาตรฐานแต่ละระบบออกแบบมาสำหรับโครงสร้างอุตสาหกรรมของตัวเอง สหรัฐฯ นับความแก่ทางสรีระเข้าไปในเกรดคุณภาพ ญี่ปุ่นวางผลผลิตเนื้อไว้เป็นตัวอักษรตัวแรกของรหัสเกรด MSA ของออสเตรเลียทำนายคุณภาพการกินของแต่ละชิ้นส่วนโดยตรง ส่วนมาตรฐานแห่งชาติใหม่ปี 2026 ของจีนแยกเนื้อวัวเป็นสองแกนเกรด แบบเนื้อแดงกับแบบมีไขมันแทรก เพราะแหล่งผลิตหลักมีวัวเหลืองแบบเนื้อแดงจำนวนมาก ถ้าลอกแกนไขมันแทรกแกนเดียวมาใช้ เนื้อวัวส่วนใหญ่ของประเทศจะติดอยู่ที่ขั้นต่ำตลอดไป ไม้บรรทัดจะขีดอย่างไร สะท้อนว่าใครจะขายอะไร และใครจะปกป้องอะไร
- q: จีนมีมาตรฐานจัดเกรดเนื้อวัวอย่างเป็นทางการหรือไม่?
a: 'มี และไม่ใช่ของใหม่ GB/T 29392 ประกาศครั้งแรกในปี 2012 (ตอนนั้นชื่อ 《普通肉牛上腦、眼肉、外脊、里脊等級劃分》 คือการแบ่งเกรดเนื้อสันคอ ริบอาย สันนอก และสันในของวัวเนื้อทั่วไป ฉบับ 2022 จึงเปลี่ยนชื่อเป็น 《畜禽肉質量分級 牛肉》 การจัดเกรดคุณภาพเนื้อปศุสัตว์และสัตว์ปีก: เนื้อวัว) ฉบับปรับปรุงปี 2022 (ประกาศ 2022-07-11 มีผล 2023-02-01) คือฉบับที่ใช้อยู่ ส่วนฉบับ 2026 ประกาศแล้วเมื่อ 2026-05-25 และมีผล 2026-12-01 ทั้งสามฉบับเป็น GB/T คือมาตรฐานแห่งชาติแบบแนะนำ ไม่มีผลบังคับ และฝั่งผู้บริโภคตอนนี้ก็แทบไม่เห็นมัน พูดให้ถูกจึงไม่ใช่ว่าไม่มีมาตรฐาน แต่มีมาตรฐานที่ยังไม่ลงไปถึงชั้นวางสินค้า'
- q: ร้านอาหารบอกว่าเนื้อวัว เทียบมาตรฐานสหรัฐฯ และญี่ปุ่น เชื่อได้ไหม?
a: นั่นคือการเปรียบเทียบ ไม่ใช่การรับรอง ถามต่อได้หนึ่งข้อว่า เทียบกับคะแนนไขมันแทรกเลขอะไร BMS เลขไหน หรือ Marble Score กี่คะแนน คนที่ตอบเป็นตัวเลขได้ถึงจะเป็นของจริง การที่บริษัทตั้งเกรดของตัวเองไม่ได้แปลว่าปลอม ในตลาดที่การจัดเกรดอย่างเป็นทางการยังไม่ลงไปถึงฝั่งผู้บริโภค การสร้างระดับของตัวเองเป็นการเคลื่อนไหวทางธุรกิจที่สมเหตุสมผล แต่ไม้บรรทัดที่ตั้งเองมีความหมายแค่ในร้านของตัวเอง ไม่ได้เท่ากับเกรดทางการของประเทศใดโดยอัตโนมัติ
- q: ไต้หวันมีระบบจัดเกรดเนื้อวัวของตัวเองไหม?
a: ในขอบเขตที่ตรวจสอบได้ ไม่มี กระทรวงเกษตรของไต้หวันไม่ได้สร้างระบบจัดเกรดสำหรับเนื้อวัวในประเทศ CAS เป็นตราสัญลักษณ์ด้านสุขอนามัยและคุณภาพ ไม่ใช่ไม้บรรทัดจัดเกรด สิ่งที่ไต้หวันควบคุมกับเนื้อวัวนำเข้าคือการบังคับระบุแหล่งกำเนิดและการตรวจที่ด่าน ดูแลเรื่องความปลอดภัยและแหล่งที่มา ไม่ใช่เกรด แปลว่าเกรดทุกอันบนชั้นวางของไต้หวันเป็นไม้บรรทัดของคนอื่น และยังมีมาตรฐานสี่ระบบที่ใช้ร่วมกันไม่ได้วางอยู่พร้อมกัน
translation_of: /p/9796
about:
- name: Japan Meat Grading Association (JMGA)
sameAs:
- https://www.wikidata.org/wiki/Q11509450
mentions:
- name: Costco
sameAs:
- https://www.wikidata.org/wiki/Q715583
---
# ใครเป็นคนกำหนดเกรดเนื้อวัว? มาตรฐานสี่ระบบของสหรัฐฯ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย และจีน วัดคนละเรื่องกัน
## สรุปประโยคเดียว: เกรดไม่ใช่คุณสมบัติของเนื้อวัว แต่เป็นผลที่หน่วยงานหนึ่งวัดด้วยไม้บรรทัดของตัวเอง
บทความนี้เขียนครั้งแรกสำหรับผู้อ่านในไต้หวัน หน้าตู้แช่ของ Costco ที่นั่น คุณอาจเห็นฉลากสามแบบพร้อมกัน: เกรดสูงสุดของสหรัฐฯ (USDA Prime), MB กี่คะแนนของออสเตรเลีย และ A5 ของญี่ปุ่น พวกมันวางเรียงกันอยู่ ดูเหมือนขีดต่าง ๆ บนไม้บรรทัดอันเดียวกัน
ไม่ใช่ มาตรฐานสี่ระบบนี้วัดคนละเรื่องกันเลย และระหว่างหน่วยงานทางการก็ไม่มีตารางแปลงค่าที่ใช้ร่วมกันได้ สิ่งที่คุณทำหน้าตู้นั้น คือการเทียบราคาข้ามภาษาโดยไม่มีพจนานุกรม
บทความนี้ไม่ได้จะบอกว่าสเต๊กชิ้นไหนอร่อย แต่จะเล่าชั้นที่อยู่ก่อนหน้านั้น: เกรดเหล่านี้ใครเป็นคนประเมิน เขาวัดอะไร ทำไมแปลงค่ากันไม่ได้ และอีกเรื่องที่ควรสังเกตกว่านั้น คือไม้บรรทัดเหล่านี้แก้ไขได้ และคนที่แก้ไม้บรรทัดไม่ต้องแตะวัวสักตัว ก็ย้ายเส้นราคาได้ทั้งเส้น
ถ้าคุณเคยอ่านบทความ[ใครเป็นคนทำดัชนี (ต้นฉบับภาษาจีน)](/p/100118) ในเว็บนี้ จะเห็นว่านี่คือโครงเดียวกัน ดัชนีไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่เป็นกลางซึ่งหล่นมาจากฟ้า มีบริษัทเป็นคนทำ เกรดก็เช่นกัน มีหน่วยงานเป็นคนประเมิน
## 1. มาตรฐานสี่ระบบ แต่ละระบบวัดอะไร
ทั้งสี่ระบบเป็นแบบสมัครใจหรือแบบแนะนำ ไม่มีระบบไหนบังคับตามกฎหมาย: สหรัฐฯ ประเมินโดย USDA Agricultural Marketing Service (AMS) และโรงงานแปรรูปเนื้อเป็นผู้จ่ายเงินขอรับบริการ ญี่ปุ่นประเมินโดย Japan Meat Grading Association (JMGA, 日本食肉格付協会) ออสเตรเลียมีสองระบบคือ AUS-MEAT กับ MSA เดินคู่กัน ส่วนจีนเป็นมาตรฐานแห่งชาติแบบแนะนำ อยู่ภายใต้กระทรวงเกษตรและชนบท (Ministry of Agriculture and Rural Affairs) และมีคณะกรรมการเทคนิคมาตรฐานการเชือดและแปรรูปแห่งชาติ (National Technical Committee on Slaughtering and Processing Standardization) เป็นผู้รับผิดชอบ
| ระบบ | วัดอะไร | ระดับ |
| --- | --- | --- |
| สหรัฐฯ USDA | ไขมันแทรก × ความแก่
ดูแค่ริบอายซี่โครงที่ 12–13 | คุณภาพ 8 ระดับ (Prime ถึง Canner)
+ ผลผลิต 1–5 |
| ญี่ปุ่น JMGA | ผลผลิตเนื้อ (歩留)
+ คุณภาพเนื้อ 4 ข้อ | ผลผลิต A/B/C × คุณภาพ 1–5
รวม 15 ช่อง |
| ออสเตรเลีย | ระบบหนึ่งวัดปริมาณไขมันแทรก
อีกระบบทำนายรสการกิน | MB 0–9
MSA marbling 100–1190
MSA 3/4/5 ดาว |
| จีน | ความแก่ทางสรีระ สีเนื้อ
สีไขมัน ลายหินอ่อน | เนื้อแดง S1–S4
มีไขมันแทรก F1–F4 (ฉบับ 2026) |
สิ่งที่ตารางนี้ต้องการบอกจริง ๆ คือ ไม้บรรทัดสี่อันนี้ไม่มีจุดร่วมกันแม้แต่เรื่อง "วัดอะไร" สหรัฐฯ นับอายุวัวเข้าไปในเกรดคุณภาพ ญี่ปุ่นวาง "วัวตัวนี้ตัดเนื้อได้มากแค่ไหน" ไว้เป็นตัวอักษรตัวแรกของรหัสเกรด MSA ของออสเตรเลียข้ามซากไปเลย แล้วทำนายตรง ๆ ว่าแต่ละชิ้นส่วนปรุงแต่ละวิธีแล้วกินได้กี่ดาว ส่วนฉบับใหม่ปี 2026 ของจีนถามก่อนว่า "นี่คือแบบเนื้อแดงหรือแบบมีไขมันแทรก" แล้วจึงตัดสินว่าจะใช้แกนเกรดไหน การเขียนพวกมันไว้ในตารางเดียวแล้วเทียบสูงต่ำ คือการเทียบไม้บรรทัดสี่อันที่ใช้หน่วยต่างกัน
## 2. USDA ของสหรัฐฯ: ไขมันแทรกคูณอายุ และดูแค่หน้าตัดเดียว
สหรัฐฯ แยกสองเรื่องออกเป็นเกรดสองระบบที่เป็นอิสระต่อกัน ระบบหนึ่งคือเกรดคุณภาพ ซึ่งก็คือ Prime, Choice, Select ที่ผู้บริโภคเห็น อีกระบบคือเกรดผลผลิต 1 ถึง 5 ประเมินว่าหลังตัดแต่งแล้วจะได้เนื้อขายปลีกแบบไม่มีกระดูกมากแค่ไหน ตัวเลขยิ่งน้อยยิ่งได้เนื้อมาก ระบบหลังแทบไม่ปรากฏในฝั่งขายปลีก มันคือภาษาของการซื้อขายซาก
เกรดคุณภาพตัดสินอย่างไร? เอาสองแกนมาคูณกัน:
- ความแก่ทางสรีระแบ่งเป็น 5 กลุ่ม ตั้งแต่ A ถึง E ดูจากระดับการสร้างกระดูกและสีกับเนื้อสัมผัสของเนื้อ บอกอายุทางสรีระ ไม่ใช่อายุจริงเป็นเดือน
- ไขมันแทรกในข้อกำหนดมาตรฐานใช้แค่ 7 ระดับ จากมากไปน้อยคือ slightly abundant, moderate, modest, small, slight, traces, practically devoid
เกณฑ์ของ Prime คืออย่างน้อย slightly abundant ของ Choice คือ small และของ Select คือ slight ตรงนี้มีความเข้าใจผิดที่พบบ่อยซึ่งต้องแก้: เนื้อหาภาษาจีนจำนวนมากเขียนว่า "Prime คือไขมันแทรกระดับ abundant" ในมาตรฐานมีอีกสามระดับที่สูงกว่าจริง คือ moderately abundant, abundant, very abundant แต่สามระดับนี้ใช้กับโครงการประเมินซากเท่านั้น ไม่ได้ใช้จัดเกรด แปลว่า abundant ไม่ได้อยู่บนไม้บรรทัดจัดเกรดนี้เลย
อีกเรื่องที่ควรพูดแยก: ตอนประเมิน ซากต้องถูกผ่าระหว่างซี่โครงที่ 12 กับ 13 และผู้ประเมินดูแค่หน้าตัดของกล้ามเนื้อริบอายมัดเดียว พิกัดราคาของวัวทั้งตัว ถูกตัดสินจากหน้าตัดขนาดราวหนึ่งฝ่ามือ
การจัดเกรดของกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ ยังมีลักษณะหนึ่งที่มักถูกเข้าใจผิด: มันเป็นบริการแบบสมัครใจที่โรงงานแปรรูปเนื้อจ่ายเงินขอรับบริการ ไม่ใช่เรื่องเดียวกับการตรวจสุขอนามัยแบบบังคับ โรงงานเลือกไม่ส่งวัวตัวนี้ประเมินก็ได้ ในทางปฏิบัติ เพราะแรงกดดันจากตลาด วัวขุนส่วนใหญ่อย่างท่วมท้นก็ยังถูกส่งประเมิน
## 3. JMGA ของญี่ปุ่น: A คือผลผลิตเนื้อ 5 ต่างหากคือคุณภาพเนื้อ
ถ้าบทความนี้คุณจำได้เรื่องเดียว ให้จำเรื่องนี้: ตัว A ใน A5 ไม่ใช่คุณภาพ
A, B, C คือเกรดผลผลิตเนื้อ (歩留等級) วัดว่าวัวตัวนี้ตัดเนื้อออกมาได้มากแค่ไหน ตัดสินจากสูตรหนึ่งที่ใส่พื้นที่ริบอาย ความหนาของเนื้อส่วนซี่โครงท้อง (ばらの厚さ หรือ rib thickness) น้ำหนักซาก และความหนาไขมันใต้ผิวหนัง ได้ออกมาเป็น "ค่ามาตรฐานผลผลิต" (歩留基準値): 72 ขึ้นไปคือ A ตั้งแต่ 69 แต่ต่ำกว่า 72 คือ B ต่ำกว่า 69 คือ C สูตรนี้ตอบคำถามว่า "วัวตัวนี้คุ้มสำหรับโรงเชือดหรือไม่" ไม่ได้เกี่ยวโดยตรงกับความอร่อย
1 ถึง 5 ต่างหากคือเกรดคุณภาพเนื้อ ตัดสินจาก 4 ข้อ: ไขมันแทรก (脂肪交雑) สีของเนื้อ ความแน่นและเนื้อสัมผัสของเนื้อ และสีกับคุณภาพของไขมัน กติกาคือยึดข้อที่ต่ำที่สุดใน 4 ข้อ ไขมันแทรกสวยแค่ไหนก็ตาม ถ้าสีไขมันออกเหลืองจนถูกตัดสินเป็น 3 เนื้อทั้งชิ้นก็คือ 3
แล้วไขมันแทรกเองล่ะ? นั่นคือตัวชี้วัดตัวที่สาม ซึ่งผู้บริโภคได้ยินน้อยที่สุด: BMS (Beef Marbling Standard) ตั้งแต่ No.1 ถึง No.12 เกรดคุณภาพเนื้อ 5 ตรงกับ BMS 8 ถึง 12 ครอบคลุมเต็ม ๆ ห้าระดับ
ผลที่ตามมาของเรื่องนี้ ผมเขียนแยกไว้อีกบทความหนึ่ง: [ตัว A ใน A5 วากิวไม่ใช่คุณภาพ แต่คือผลผลิตเนื้อ](/th/p/9797)
## 4. ออสเตรเลียมีสองระบบ และไม่ใช่ไม้บรรทัดอันเดียวกันที่ต่างแค่ความละเอียด
เนื้อหาภาษาจีนแทบทั้งหมดพูดถึงสองระบบของออสเตรเลียปนกัน แต่มันเป็นคนละอย่าง:
- AUS-MEAT marbling score: 0 ถึง 9 ทีละจำนวนเต็ม วัดปริมาณไขมันแทรกที่หน้าตัดริบอาย คำที่ฝั่งขายปลีกพูดว่า "MB กี่คะแนน" หรือ "Marble Score 9+" ก็คือระบบนี้
- MSA marbling score: 100 ถึง 1190 ทีละ 10 ประเมินทั้งปริมาณและการกระจายของไขมันแทรก
คำอธิบายทางการของ Meat & Livestock Australia (MLA) พูดไว้ตรง ๆ ว่า สองคะแนนนี้ประเมินแยกกัน เพราะเกณฑ์การประเมินต่างกัน แม้แต่ในประเทศเดียวกัน หน่วยงานทางการก็ไม่แปลงค่าแบบหนึ่งต่อหนึ่ง
และสิ่งที่ MSA ทั้งระบบทำ อยู่คนละชั้นกับมาตรฐานอีกสามระบบ มันใช้ค่าที่ผู้ประเมินเก็บมา ทำนายคุณภาพการกินของ 39 ชิ้นส่วนในซากหนึ่งตัว ครอบคลุมวิธีปรุงที่เหมาะกับแต่ละชิ้นส่วนและระยะบ่ม 5 ถึง 50 วัน แล้วให้ผลเป็นมาตรฐานสำหรับผู้บริโภคสามระดับ: 3 ดาวคือ good everyday, 4 ดาวคือ better than everyday และ 5 ดาวคือ premium ส่วน MSA Index คือค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักของคะแนน 39 ชิ้นส่วนนี้ ภายใต้วิธีปรุงที่พบบ่อยที่สุดของแต่ละชิ้น
พูดอีกแบบคือ มาตรฐานอีกสามระบบวัดคุณสมบัติทางกายภาพของซาก แล้วปล่อยให้ผู้ซื้อเดาเองว่ากินแล้วเป็นอย่างไร ส่วน MSA เอาขั้นตอนการเดานั้นเข้าไปไว้ในโมเดล และยอมรับว่าวัวตัวเดียวกัน ชิ้นส่วนต่างกันก็ให้คำตอบต่างกันอยู่แล้ว
## 5. จีน: ตั้งแต่ 1 ธันวาคม 2026 มาตรฐานแห่งชาติใหม่แยกเนื้อวัวเป็นสองแกน
ประโยค "จีนไม่มีการจัดเกรดเนื้อวัวอย่างเป็นทางการ" ยังแพร่อยู่ในเนื้อหาภาษาจีนจำนวนมาก แต่มันล้าสมัยไปแล้ว
- GB/T 29392-2012 คือฉบับแรก
- GB/T 29392-2022 《畜禽肉質量分級 牛肉》 (การจัดเกรดคุณภาพเนื้อปศุสัตว์และสัตว์ปีก: เนื้อวัว) ประกาศ 11 กรกฎาคม 2022 มีผล 1 กุมภาพันธ์ 2023 เป็นฉบับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
- GB/T 29392-2026 ประกาศ 25 พฤษภาคม 2026 มีผล 1 ธันวาคม 2026
ทั้งสามฉบับเป็น GB/T คือมาตรฐานแห่งชาติแบบแนะนำ ไม่ใช่แบบบังคับ ดังนั้นพูดให้แม่นกว่าคือ จีนมีการจัดเกรดอย่างเป็นทางการมานานแล้ว แต่มันไม่มีผลบังคับ และฝั่งผู้บริโภคแทบไม่เห็นมัน
สิ่งที่น่าสังเกตที่สุดของฉบับใหม่คือตัวการออกแบบ ตามร่างรับฟังความเห็นที่เปิดเผยต่อสาธารณะ มันแยกเนื้อวัวเป็นสองประเภทก่อน แล้วแต่ละประเภทเดินบนแกนเกรดของตัวเอง: แบบเนื้อแดง (หน้าตัดของกล้ามเนื้อสันหลังไม่มีไขมันในกล้ามเนื้อที่มองเห็นด้วยตาเปล่า) แบ่งเป็น S1 ถึง S4 แบบมีไขมันแทรก (มีไขมันในกล้ามเนื้อที่มองเห็นได้) แบ่งเป็น F1 ถึง F4 ถ้าไม่เข้าทั้งสองแบบจะเป็นนอกเกรด หลักการจัดเกรดเขียนไว้ว่า ให้ผู้ผลิตเลือกเองว่าจะใช้แกนไหน ตามหลักการสร้างมูลค่าสูงสุด
การออกแบบนี้ไม่ได้ขีดขึ้นมาส่ง ๆ แหล่งผลิตหลักของจีนมีวัวเหลืองแบบเนื้อแดงจำนวนมาก ถ้าลอกแกนไขมันแทรกแกนเดียวแบบสหรัฐฯ หรือญี่ปุ่นมาใช้ เนื้อวัวส่วนใหญ่ของประเทศจะติดอยู่ที่ขั้นต่ำตลอดไป การมีสองแกนเท่ากับยอมรับว่า "เนื้อแดงก็มีเกรดได้" และเขียนโครงสร้างอุตสาหกรรมของตัวเองลงไปในไม้บรรทัด
ฉบับใหม่ยังมีข้อกำหนดหนึ่งที่ผู้บริโภครู้สึกได้มากที่สุด: บรรจุภัณฑ์ต้องระบุเกรดคุณภาพ สถานประกอบการต้องแสดงตราเกรดในตำแหน่งที่เห็นชัดในร้าน และอีคอมเมิร์ซต้องแสดงในหน้ารายละเอียดสินค้า มาตรฐานแบบแนะนำไม่มีผลบังคับทางกฎหมาย แต่เมื่อไรที่ร้านค้าเครือข่ายและแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซเขียนมันลงในข้อกำหนดการจัดซื้อ มันก็จะกลายเป็นตั๋วผ่านประตูโดยพฤตินัย
ขอบอกขอบเขตให้ชัดก่อน: รายละเอียดทางเทคนิคของ S1 ถึง S4 และ F1 ถึง F4 ข้างต้น มาจากร่างรับฟังความเห็นปี 2025 ฉบับเต็มของฉบับที่ประกาศจริงผมยังไม่ได้มา ส่วนเลขฉบับ วันประกาศ และวันมีผล มาจากรายการทางการบนแพลตฟอร์มบริการข้อมูลมาตรฐานแห่งชาติของจีน หลังมีผลในเดือนธันวาคม ผมจะกลับมาตรวจส่วนนี้อีกครั้ง
## 6. ทำไมไม่มีตารางแปลงค่าอย่างเป็นทางการ และต่อไปก็จะไม่มี
เนื้อหาที่แพร่หลายที่สุดแบบหนึ่งในตลาด คือ "ตารางเทียบเกรดเนื้อวัวของแต่ละประเทศ" ที่จับ A5 คู่กับ Prime หรือจับ MB9 คู่กับ A5 ปัญหาของตารางแบบนี้ไม่ได้อยู่ที่ประเมินแม่นหรือไม่ แต่อยู่ที่มันสมมติเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง ว่ามาตรฐานเหล่านี้มีความสัมพันธ์ที่จับคู่กันได้
ไม่มี ในขอบเขตที่ตรวจสอบได้ ทั้งกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ, Japan Meat Grading Association, AUS-MEAT และ MSA ของออสเตรเลีย และหน่วยงานกำกับมาตรฐานของจีน ไม่เคยประกาศตารางเทียบหรือการแปลงค่าข้ามประเทศใด ๆ
เหตุผลไม่ใช่เพราะเขาขี้เกียจทำ แต่เพราะทำไม่ได้ Choice ของ USDA มีเงื่อนไขเรื่องความแก่ ตัว A ของ JMGA มีเงื่อนไขเรื่องผลผลิตเนื้อ ทั้งคู่ไม่ใช่แกนไขมันแทรกล้วน ๆ จึงฉายลงบนเส้นเดียวกันไม่ได้ เหมือนเอา "ส่วนสูง" กับ "เปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกาย" มาวาดบนเส้นจำนวนเดียวกันแล้วเทียบมากน้อย
ดังนั้นคำพูดในฝั่งขายปลีกอย่าง "เทียบเท่าเกรด Choice ของสหรัฐฯ" มีลักษณะเป็นการเปรียบเทียบ ไม่ใช่การรับรอง มันให้จุดอ้างอิงกับผู้บริโภค เป็นเทคนิคการสื่อสารของการขายปลีก ไม่ใช่การรับรองจากฝั่งมาตรฐาน การแยกสองอย่างนี้ออกจากกันได้ คือเรื่องที่ใช้ได้จริงที่สุดของบทความนี้
## 7. ไม้บรรทัดเหล่านี้เคยถูกแก้: สามตัวอย่าง
นี่แหละคือเหตุผลที่ผมคิดว่าหัวข้อนี้ควรเขียน
ตัวอย่างแรกอยู่ในสหรัฐฯ เดือนพฤศจิกายน 1987 USDA เปลี่ยนชื่อเกรด U.S. Good เป็น U.S. Select ต้นฉบับของมาตรฐานเขียนไว้ตรงไปตรงมามาก: การแก้ไขครั้งนี้ไม่ได้เปลี่ยนข้อกำหนดใด ๆ ของเกรดนี้ เปลี่ยนแค่ชื่อเกรด ทำไมต้องเปลี่ยน? เพราะคำว่า Good ขายไม่ออกในฝั่งขายปลีก อุตสาหกรรมต้องการคำที่ฟังดูดีพอ เพื่อขายเนื้อที่ไขมันน้อยกว่า Choice แบบนี้ เนื้อชิ้นเดียวกัน ปี 1986 เรียกว่า Good ปี 1988 เรียกว่า Select ตัวเนื้อไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่โมเลกุลเดียว
และนี่ไม่ใช่ครั้งเดียว เดือนธันวาคม 1950 เกรด Prime กับ Choice เดิมถูกรวมกันแล้วเรียกว่า Prime ส่วน Good เดิมถูกเปลี่ยนชื่อเป็น Choice Choice ที่คุณซื้อวันนี้จึงไม่ใช่ Choice ของปี 1949 การแก้ไขที่ประกาศในปี 1975 ตัดรูปทรงซาก (conformation) ออกจากปัจจัยคุณภาพ ด้วยเหตุผลว่าไม่เกี่ยวกับความอร่อย (การแก้ไขครั้งนี้เลื่อนไปมีผลเดือนกุมภาพันธ์ 1976 เพราะมีการฟ้องร้อง)
ตัวอย่างที่สองอยู่ในเกาหลีใต้ เดือนธันวาคม 2019 เกาหลีใต้ผ่อนเกณฑ์ระดับไขมันในกล้ามเนื้อของเกรด 1++ จาก No.8–9 ลงมาเป็น No.7–9 พร้อมนำกติกายึดข้อที่ต่ำสุดใน 4 ข้อมาใช้ และกำหนดให้ฝั่งขายปลีกต้องแสดงเลขระดับ เหตุผลของการผ่อนเกณฑ์คือ ระบบเดิมกำลังจูงใจให้ผู้เลี้ยงขุนวัวมากเกินไป ตัวมาตรฐานเองถูกใช้เป็นเครื่องมือนโยบายอุตสาหกรรม
ตัวอย่างที่สามคือฉบับ 2026 ของจีนที่เล่าไปแล้ว: ไม่ลอกแกนไขมันแทรก แต่เปลี่ยนเป็นสองแกน
สามเรื่องนี้ชี้ไปที่ประโยคเดียวกัน: ชื่อ เกณฑ์ และแกนของเกรด ล้วนเป็นตัวแปรเชิงนโยบายที่แก้ไขได้ ใครถือปากกาด้ามนั้น คนนั้นก็ย้ายเส้นราคาได้ทั้งเส้น โดยไม่ต้องแตะวัวสักตัว นี่คือเหตุผลที่คำถาม "ใครเป็นคนกำหนดมาตรฐาน" สำคัญกว่าคำถาม "เกรดไหนอร่อยกว่า" มาก
## 8. ตำแหน่งของไต้หวันในเรื่องนี้
ต้นฉบับเขียนให้ผู้อ่านในไต้หวัน ส่วนนี้จึงเป็นกรณีของไต้หวัน
ไต้หวันไม่มีระบบจัดเกรดเนื้อวัวของตัวเอง ในขอบเขตที่ตรวจสอบได้ กระทรวงเกษตรของไต้หวันไม่ได้สร้างมาตรฐานจัดเกรดสำหรับเนื้อวัวในประเทศ CAS เป็นตราสัญลักษณ์ด้านสุขอนามัยและคุณภาพ ไม่ใช่ไม้บรรทัดจัดเกรด สิ่งที่ไต้หวันควบคุมกับเนื้อวัวนำเข้าคือการบังคับระบุแหล่งกำเนิดและการตรวจที่ด่าน ดูแลเรื่องความปลอดภัยและแหล่งที่มา ไม่ใช่เกรด
ชั้นวางของไต้หวันจึงมีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง: เกรดทุกอันที่วางอยู่ เป็นไม้บรรทัดของคนอื่น ไต้หวันเป็นผู้รับมาตรฐานล้วน ๆ และรับมาตรฐานสี่ระบบที่ใช้ร่วมกันไม่ได้พร้อมกัน
นี่ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องเลวร้าย เนื้อวัวในไต้หวันแทบทั้งหมดพึ่งการนำเข้า ไม่มีฐานอุตสาหกรรมที่จะสร้างการจัดเกรดของตัวเอง แต่มันหมายความจริง ๆ ว่า ในสินค้าหมวดนี้ ระบบพิกัดของการตั้งราคาไม่ได้อยู่ในมือของไต้หวัน
## 9. สามคำถามที่ถามได้ทันทีหน้าร้าน
ครั้งหน้าที่เห็นการอ้าง "เกรด" ใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อวัว เพชร หรืออย่างอื่น ให้ถามสามข้อตามลำดับ:
1. เกรดนี้ใครเป็นคนประเมิน? หน่วยงานรัฐ สมาคมอุตสาหกรรม หรือผู้ขายเอง? ผู้ขายตั้งระดับเองไม่ได้แปลว่าปลอม แต่มันมีความหมายแค่ในร้านของตัวเอง
2. มันวัดมิติไหน? ไขมันแทรก ผลผลิตเนื้อ รูปทรงซาก หรือการทำนายคุณภาพการกิน? ถ้าเข้าใจมิติผิด ก็จะอ่าน "ผลผลิตเนื้อสูง" เป็น "อร่อย"
3. ความสัมพันธ์กับมาตรฐานระบบอื่น เป็นการรับรองอย่างเป็นทางการหรือเป็นการเปรียบเทียบ? ถ้าตอบเป็นตัวเลขได้ (BMS เลขไหน, Marble Score กี่คะแนน) ถึงจะเป็นของจริง ถ้าตอบว่า "เทียบมาตรฐานญี่ปุ่น" นั่นคือการเปรียบเทียบ
ข้อที่สามใช้ได้ดีเป็นพิเศษ ผมเคยเห็นเมนูของร้านหม้อไฟร้านหนึ่งในเซี่ยงไฮ้แบ่งเนื้อวัวเป็น L2, L3 ทางร้านบอกว่าเทียบมาตรฐานสหรัฐฯ และญี่ปุ่น พอตรวจดูแล้ว นั่นเป็นการจัดเกรดไขมันแทรกที่บริษัทตั้งเอง หานิยามเชิงปริมาณที่เปิดเผยไม่เจอ และไม่มีการเทียบอย่างเป็นทางการใด ๆ แต่สิ่งที่ภาครัฐของเซี่ยงไฮ้มีส่วนร่วมจริง ๆ คือมาตรฐาน "無抗鮮牛肉" (เนื้อวัวสดปลอดยาปฏิชีวนะ) อีกชุดหนึ่งของร้าน ซึ่งแกนหลักคือความปลอดภัยและการปลอดยาปฏิชีวนะ ไม่เกี่ยวกับเกรดไขมันแทรก สองเรื่องถูกผูกเล่าด้วยกัน ฟังแล้วจึงเหมือน "เกรดสูงที่รัฐรับรอง"
ถ้าแยกออกมาดู การที่บริษัทขีดระบบพิกัดใหม่ของตัวเอง (ไม่แข่งกับวากิวบนแกนไขมันแทรก แต่เปลี่ยนไปแข่งเรื่องความปลอดภัย การปลอดยาปฏิชีวนะ และความสด) จริง ๆ เป็นการเคลื่อนไหวทางธุรกิจที่สวยมาก ปัญหาเดียวของมันคือ ตอนโฆษณา มันพูดเหมือนไม้บรรทัดของตัวเองเป็นไม้บรรทัดของคนอื่น กรณีนี้ควรแยกวิเคราะห์อีกครั้ง ผมจึงเขียนแยกไว้เป็นบทความ[เมื่อบริษัทเป็นผู้กำหนดมาตรฐานเอง (ต้นฉบับภาษาจีน)](/p/9801)
## บทความอื่นอีกห้าบทในชุดนี้
บทความนี้เป็นภาพรวม รายละเอียดของมาตรฐานแต่ละระบบเขียนแยกไว้บทละเรื่อง:
- [เกรดเนื้อวัวอเมริกันแบ่งอย่างไร? เกณฑ์ USDA Prime, Choice, Select และสูตรเกรดผลผลิตที่ไม่มีใครดู](/th/p/9798)
- [ตัว A ใน A5 วากิวไม่ใช่คุณภาพ แต่คือผลผลิตเนื้อ: ทำไม A5 ไม่ได้แปลว่าอร่อยที่สุด](/th/p/9797)
- [เกรดเนื้อวัวออสเตรเลีย: คะแนน MB กับดาว MSA เป็นสองระบบ ระบบหนึ่งวัดไขมันแทรก อีกระบบทำนายว่ากินแล้วดีไหม](/th/p/9799)
- [มาตรฐานใหม่จัดเกรดเนื้อวัวของจีนเริ่มใช้ธันวาคม 2026: แบบเนื้อแดง S1–S4 แบบมีไขมันแทรก F1–F4 ทำไมไม่ลอกแกนไขมันแทรก](/th/p/9800)
- [เมื่อการจัดเกรดทางการยังไม่ลงถึงชั้นวาง บริษัทก็เป็นผู้กำหนดมาตรฐานเอง: L2 ถึง L5 ของ上海左庭右院 (Shanghai Zuoting Youyuan) (ต้นฉบับภาษาจีน)](/p/9801)
บทสุดท้ายเป็นบทเดียวในชุดนี้ที่ไม่ได้พูดถึงมาตรฐานระดับประเทศ แต่พูดถึงว่า เมื่อไม่มีใครขีดไม้บรรทัดให้สินค้าหมวดของคุณ แล้วบริษัทลงมือทำเอง จะเกิดอะไรขึ้น
## แหล่งข้อมูล
- กระทรวงเกษตรสหรัฐฯ AMS 《United States Standards for Grades of Carcass Beef》 (ฉบับมีผล 18 ธันวาคม 2017) และหน้า Carcass Beef Grades and Standards
- กระทรวงเกษตรสหรัฐฯ AMS 《National Steer & Heifer Estimated Grading Percent Report》
- Japan Meat Grading Association (日本食肉格付協会) 《牛枝肉取引規格》 (มาตรฐานการซื้อขายซากโค)
- Meat & Livestock Australia (MLA) คำอธิบายเรื่อง marbling และ MSA Index ใน Solutions to Feedback และ MSA Tips & Tools
- แพลตฟอร์มบริการข้อมูลมาตรฐานแห่งชาติของจีน รายการ GB/T 29392 แต่ละฉบับ และร่างรับฟังความเห็นของ GB/T 29392
- สรุปนโยบายของสาธารณรัฐเกาหลี (korea.kr) คำอธิบายการปรับระบบตัดสินเกรดผลิตภัณฑ์ปศุสัตว์ปี 2019
- Regulation (EU) No 1308/2013 ของสหภาพยุโรป ภาคผนวก IV และ Commission Delegated Regulation (EU) 2017/1182
คีย์เวิร์ดของบทความ: เกรดเนื้อวัว, USDA Prime, วากิว A5, BMS, Marble Score, MSA, GB/T 29392, การกำหนดมาตรฐาน
## คำถามที่พบบ่อย
### A5, Prime, MB9 อันไหนเกรดสูงที่สุด?
คำถามนี้ไม่มีคำตอบ เพราะทั้งสามไม่ได้อยู่บนไม้บรรทัดเดียวกัน ใน A5 ของญี่ปุ่น ตัว A วัดผลผลิตเนื้อ ส่วน 5 คือผลของการยึดข้อที่ต่ำสุดในคุณภาพเนื้อ 4 ข้อ Prime ของสหรัฐฯ ตัดสินจากไขมันแทรกไขว้กับความแก่ทางสรีระ ส่วน MB9 ของออสเตรเลียคือคะแนนปริมาณไขมันแทรกของ AUS-MEAT กระทรวงเกษตรสหรัฐฯ, Japan Meat Grading Association (JMGA) และ AUS-MEAT กับ MSA ของออสเตรเลีย ไม่เคยประกาศตารางเทียบข้ามประเทศใด ๆ ตารางเทียบที่เห็นในตลาดล้วนเป็นการเปรียบเทียบของภาคเอกชน
### ทำไมแต่ละประเทศไม่ตั้งมาตรฐานจัดเกรดเนื้อวัวร่วมกันไปเลย?
เพราะมาตรฐานแต่ละระบบออกแบบมาสำหรับโครงสร้างอุตสาหกรรมของตัวเอง สหรัฐฯ นับความแก่ทางสรีระเข้าไปในเกรดคุณภาพ ญี่ปุ่นวางผลผลิตเนื้อไว้เป็นตัวอักษรตัวแรกของรหัสเกรด MSA ของออสเตรเลียทำนายคุณภาพการกินของแต่ละชิ้นส่วนโดยตรง ส่วนมาตรฐานแห่งชาติใหม่ปี 2026 ของจีนแยกเนื้อวัวเป็นสองแกนเกรด แบบเนื้อแดงกับแบบมีไขมันแทรก เพราะแหล่งผลิตหลักมีวัวเหลืองแบบเนื้อแดงจำนวนมาก ถ้าลอกแกนไขมันแทรกแกนเดียวมาใช้ เนื้อวัวส่วนใหญ่ของประเทศจะติดอยู่ที่ขั้นต่ำตลอดไป ไม้บรรทัดจะขีดอย่างไร สะท้อนว่าใครจะขายอะไร และใครจะปกป้องอะไร
### จีนมีมาตรฐานจัดเกรดเนื้อวัวอย่างเป็นทางการหรือไม่?
มี และไม่ใช่ของใหม่ GB/T 29392 ประกาศครั้งแรกในปี 2012 (ตอนนั้นชื่อ 《普通肉牛上腦、眼肉、外脊、里脊等級劃分》 คือการแบ่งเกรดเนื้อสันคอ ริบอาย สันนอก และสันในของวัวเนื้อทั่วไป ฉบับ 2022 จึงเปลี่ยนชื่อเป็น 《畜禽肉質量分級 牛肉》 การจัดเกรดคุณภาพเนื้อปศุสัตว์และสัตว์ปีก: เนื้อวัว) ฉบับปรับปรุงปี 2022 (ประกาศ 2022-07-11 มีผล 2023-02-01) คือฉบับที่ใช้อยู่ ส่วนฉบับ 2026 ประกาศแล้วเมื่อ 2026-05-25 และมีผล 2026-12-01 ทั้งสามฉบับเป็น GB/T คือมาตรฐานแห่งชาติแบบแนะนำ ไม่มีผลบังคับ และฝั่งผู้บริโภคตอนนี้ก็แทบไม่เห็นมัน พูดให้ถูกจึงไม่ใช่ว่าไม่มีมาตรฐาน แต่มีมาตรฐานที่ยังไม่ลงไปถึงชั้นวางสินค้า
### ร้านอาหารบอกว่าเนื้อวัว เทียบมาตรฐานสหรัฐฯ และญี่ปุ่น เชื่อได้ไหม?
นั่นคือการเปรียบเทียบ ไม่ใช่การรับรอง ถามต่อได้หนึ่งข้อว่า เทียบกับคะแนนไขมันแทรกเลขอะไร BMS เลขไหน หรือ Marble Score กี่คะแนน คนที่ตอบเป็นตัวเลขได้ถึงจะเป็นของจริง การที่บริษัทตั้งเกรดของตัวเองไม่ได้แปลว่าปลอม ในตลาดที่การจัดเกรดอย่างเป็นทางการยังไม่ลงไปถึงฝั่งผู้บริโภค การสร้างระดับของตัวเองเป็นการเคลื่อนไหวทางธุรกิจที่สมเหตุสมผล แต่ไม้บรรทัดที่ตั้งเองมีความหมายแค่ในร้านของตัวเอง ไม่ได้เท่ากับเกรดทางการของประเทศใดโดยอัตโนมัติ
### ไต้หวันมีระบบจัดเกรดเนื้อวัวของตัวเองไหม?
ในขอบเขตที่ตรวจสอบได้ ไม่มี กระทรวงเกษตรของไต้หวันไม่ได้สร้างระบบจัดเกรดสำหรับเนื้อวัวในประเทศ CAS เป็นตราสัญลักษณ์ด้านสุขอนามัยและคุณภาพ ไม่ใช่ไม้บรรทัดจัดเกรด สิ่งที่ไต้หวันควบคุมกับเนื้อวัวนำเข้าคือการบังคับระบุแหล่งกำเนิดและการตรวจที่ด่าน ดูแลเรื่องความปลอดภัยและแหล่งที่มา ไม่ใช่เกรด แปลว่าเกรดทุกอันบนชั้นวางของไต้หวันเป็นไม้บรรทัดของคนอื่น และยังมีมาตรฐานสี่ระบบที่ใช้ร่วมกันไม่ได้วางอยู่พร้อมกัน
แหล่งที่มา: บทความต้นฉบับภาษาจีนเผยแพร่ครั้งแรก: 2026-09-16; ปรับปรุงข้อมูลในต้นฉบับล่าสุด: 2026-10-27. ข้อมูลของสหรัฐฯ อ้างอิงมาตรฐานเกรดซากโคของ USDA ฉบับมีผล 18 ธันวาคม 2017 ข้อมูลของญี่ปุ่นอ้างอิงมาตรฐานการซื้อขายซากโค (牛枝肉取引規格) ของ Japan Meat Grading Association (JMGA) ข้อมูลของออสเตรเลียอ้างอิงคำอธิบายของ Meat & Livestock Australia (MLA) เลขฉบับและวันที่ของมาตรฐานจีนมาจากแพลตฟอร์มบริการข้อมูลมาตรฐานแห่งชาติของจีน ส่วนรายละเอียดทางเทคนิคของ S1–S4, F1–F4 มาจากร่างรับฟังความเห็นปี 2025 ซึ่งจะตรวจกับฉบับเต็มอย่างเป็นทางการหลังมีผลในเดือนธันวาคม 2026 ข้อมูลการปรับระบบของเกาหลีใต้มาจาก korea.kr
แปลและเรียบเรียงโดยใช้ AI ช่วย: Caddy (AI)
[บทความต้นฉบับ](/p/9796)